Jak Twoje doświadczenia z okresu dorastania mogą pomóc Twojemu nastolatkowi

Jak Twoje doświadczenia z okresu dorastania mogą pomóc Twojemu nastolatkowi

Mówienie nastolatkowi, o swoich doświadczeniach z dzieciństwa, jest trudne. Może sprawić, że może się on od nas odwrócić. Jednakże może też być jednym, z najlepszych sposobów budowania więzi i mostu nad pokoleniową przepaścią, która Was dzieli

Pojawić się może, zatem pytanie: mogę się dzielić swoimi doświadczeniami, czy nie?

Rodzice borykają się z tym dylematem cały czas, choć z różnych powodów. Jednym z problemów jest wywarcie złego wpływu na swoje nastoletnie dziecko: „Jeśli powiem, że paliłem na studiach, to stracę wiarygodność i nigdy więcej nie zechce mnie słuchać”.

Kolejnym wyzwaniem jest sytuacja, gdy rodzice po prostu nie są w stanie w ogóle odnieść się do życia swojego nastolatka: „Ja zawsze dobrze radziłam sobie w szkole i nigdy nie miałam kłopotów z nauką, tak jak ona”.

Trzecią przeszkodą może być zbyt duże zrozumienie i odnoszenie się do zmagań swojego nastoletniego dziecka. Niektórzy rodzice nie chcą dzielić się swoimi doświadczeniami, ponieważ jest to dla nich zbyt trudne emocjonalnie lub myślą, że jeszcze bardziej pogrążą swoje nastoletnie dziecko.

Dzielenie się swoimi młodzieńczymi doświadczeniami jest ważne i może przynieść wiele pożytku Twojemu nastolatkowi.

Korzyści mogą pojawić się na kilka sposobów:

– sprawia, że Ty, jako rodzic, wydajesz mu się ​​bardziej ludzki,

– buduje empatię i szacunek,

– wzmacnia Waszą więź,

– buduje jego poczucie indywidualności poprzez rozszerzenie jego historii – kim jest i skąd pochodzi.

 

Oto kilka porad do rozważenia, co robić, i czego nie robić, kiedy zdecydujesz się mówić swojemu nastolatkowi, o swoich doświadczeniach z dzieciństwa

TAK…

  • Mów o tych aspektach dojrzewania, z którymi Twój ​​nastolatek może się identyfikować.

Te chwile są niezwykle cenne. „Ja również z trudem nawiązywałem przyjaźnie”, „Także miałam problemy ze skupieniem”. Staraj się nie tylko uspokoić swoje dziecko, ale również podkreśl to, co Ci pomogło i sprawiło, że rzeczy miały się lepiej.

  • Przyznaj się, jeśli nie masz przeżyć takich jak Twój nastolatek. Jednak zadawaj pytania, aby spróbować zrozumieć jego sytuację.

Uczciwość jest najlepszą polityką, gdy masz do czynienia z nastolatkiem. Wzbudzisz jego szacunek, jeżeli przyznasz: „Świat był tak bardzo inny w czasach mojej młodości, nie mogę sobie wyobrazić, jak to jest teraz dla ciebie. Naprawdę chciałabym móc to zrozumieć”. To, jeżeli jest szczere, może zmienić wiele w Twojej relacji ze swoim nastolatkiem.

  • Bądź szczery odnośnie Twoich złych nawyków, ale podkreśl koszty z nimi związane.

Porozmawiaj o swoich błędach w kontekście tego, dlaczego żałujesz, że je popełniłaś i jakie koszty musiałaś ponieść w związku z nimi.  Powiedz również o tym, co wtedy chciałaś, aby Twoi rodzice zrobili inaczej. Zbudujesz również swoją wiarygodność, jeżeli przyznasz, że rozumiesz, dlaczego takie zachowanie może być miłe i kuszące.

NIE…

  • Nie mów o tym jak lepiej się zachowywałaś, uczyłaś w szkole, etc.

To zwiększa Wasz dystans i umacnia pogląd Twojego nastolatka, że nie masz pojęcia, jak to jest być nim. To również sprawia, że ​​czuje się on źle z faktem, że nie dorasta do Twoich standardów.

  • Nie mów o tym, jak o wiele trudniej było w czasach Twojej młodości.

Ponownie – to minimalizuje doświadczenia Twojego dziecka. Nastolatek może to odebrać, jako dowód, że jego przeżycia, stres i negatywne uczucia, nie są nic warte, i że nie powinien tak się czuć. Być może fakt, że np. wędrowałaś do szkoły 10 kilometrów, wzmocnił Cię i zmienił, to na pewno miało to też pewną cenę. Koszt, który nie chciałabyś, aby ponosiło Twoje dziecko.

  • Nie dziel się zbyt dużą ilością informacji.

Rozmowa z nastolatkiem na temat Twoich doświadczeń z dzieciństwa jest dla jego korzyści, a nie Twoje. Upewnij się, że masz swój własny system wsparcia. Bez własnych, zdrowych umiejętności radzenia sobie z własnymi emocjami, jest bardzo prawdopodobne, że zaczniesz „zrzucać” na swojego nastolatka, swój własny ciężar. A to wywoła u niego tylko więcej stresu i niepokoju.

 

Jedną z barier w budowaniu więzi wywodzi się z poczucia nastolatków, że ich rodzice nie potrafią zrozumieć i odnieść się do ich doświadczeń. Kiedy więc mówimy im o własnym dzieciństwie, w sposób, który jest prawdziwy i wskazujący na podobieństwa, jak również różnice, nastolatki czują się mniej samotne i lepiej zrozumiałe. Zdobycie bliższych informacji, o Twoim życiu pomaga nastolatkowi dowiedzieć się więcej o samym sobie. Zanim się zorientujesz, może znaleźć się z nim, stojąc ramię w ramię, na moście, które obydwoje zbudowaliście.

 

Czytaj również:

Być ojcem – jak zdobyć uczucia i zaufanie swojego dziecka

5 języków miłości. Którym z nich mówisz?

5 sposobów, w jaki inteligentni emocjonalnie rodzice budują lepsze relacje ze swoim dzieckiem

Jak mówić o swoich potrzebach?

 

Więcej ciekawych artykułów

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *